افـسوس که مردمان دانا رفـتند.

شیرین سخنان مجلس آرا رفـتند.

اینان که در این زمانه آدم شده اند.

از بهر همان است ,که آن ها رفتند.

با توجه به امر خطیر پذیرش مسئولیت و حساسیت این موضوع در لسان آیات و روایات، انسان تعجب می کند ،که چرا عده ای برای گرفتن مقام و مسئولیت خود کشی می کنند .

مولی الموحدین حضرت علی (ع)در نامه 27 نهج البلاغه می فرماید :

 » إِنَّ عَمَلَکَ لَیْسَ لَکَ بِطُعْمَةٍ وَ لَکِنَّهُ فِی عُنُقِکَ أَمَانَةٌ وَ أَنْتَ مُسْتَرْعًی لِمَنْ فَوْقَکَ «

"مدیریت و حکم رانی یک طمعه نیست ,بلکه امانتی برگردن توست ؛ کسی که از تو بالاتر است ،آن را به تو سپرده تا از آن نگهداری کنی " .

ریاست و مدیریت، امانتی است در اختیار زمامدار و بر اوست که با دیده مسئولیت پذیری و تلاش روزافزون بر این جایگاه بنگرد ,نه آنکه از ستایش مردم خرسند شده و درنتیجه این رضایت از مسئولیت بازماند. حضرت خاطر نشان می کند عرصه زمامداری آن چنان خطیر است,که اگرچه از دیدگاه برخی قدرت جایگاه والایی است ,اما خود زمامدار باید بداند که درچه ورطه خطرناکی قرارگرفته ،همچنانکه گویا برپشت شیری سوار است. در حقیقت این کلام علی(ع) ناظر بر این واقعیت است که سرنوشت مردم امانت بزرگی در دست اوست نه جایگاه اعمال قدرت و کسب ثروت که طالبان ثروت، غاصبان قدرتند و بر چهره حکومت اسلامی زیبنده نیست که حاکمان آن جایگاه خدمت را غصب کرده و به جای خدمت به مردم حکمرانی برمردم را پیشه خود سازند. اگر حضرت زمامدار را سواری بر پشت شیر تلقی می کند بیانگر آن است که اولین خطر دراین عرصه متوجه خود زمامدار است .


واقعاً پذیرش مسؤولیتِ امری خطیر و سنگین است و نباید بدان بعنوان یک طعمه و غنیمت برای کسب دنیا نگاه کرد.

امروز که تقدیر الهی برآن شده که فرصت خدمت گذاری نصیب مان شود , از این فرصت مغتنم برای خدمت گذاری استفاده کنیم و تا می توانیم در راه رضایت الهی قدم برداریم و از شکر گذاری این نعمت غافل نشویم .

در راه خدمت به مردم ، اسلام و انقلاب کوتاهی نکنیم و به قدر توان و همت در راه خدا قدم برداریم ,زیرا خداوند توقعی بیش از وسع از انسان ندارد و بدانیم که ,کم کاری و گریز از مسئولیت و ضایع کردن حقوق مردم و تبدیل اتاق مسئول به محل مراودات شخصی و محل غیبت و تبانی و ...... در روز واپسین عذابی سخت و درد ناک برای انسان خواهد داشت .

بیائیم , از این فرصت الهی برای خدمت صحیح و خالصانه استفاده کنیم ,نه برای شهرت و درآمد و بدانیم امروز در معرض آزمایش الهی هستیم و دستان قدرت روزی تهی خواهد بود و در محکمه الهی مورد عتاب قرار خواهیم گرفت . که آیا برای روز دیگر توشه و انبان دنیا را پر کرده ایم و یا زاد آخرت را با مسئولیت در دنیا ذخیره داریم؟

اگر در روز واپسین از ما بپرسند ,روزی خود را از بیت المال بر داشتی ، حال برای مردم چه کردی ؟ چه جوابی آماده کرده ایم؟

اگر از ما بپرسند ,چرا پستی و مقامی را اشغال کردی و به جای کار اداری خویش به کار دیگری پرداختی ,چه جواب خواهیم داد؟

اگر از ما بپرسند این مقام را چگونه و از چه طریق به دست آوردی  ,چه خواهیم گفت؟