یکی از راه های شناخت خداوند متعال ، تدبر و تفکر در مورد آفرینش جهان هستی ازجمله خلقت انسان است.اولین گام برای شناخت معبود خودشناسی است .هرچقدر خود را بهتر بشناسیم ، سلوک الی الله راحت تر و سریعتر خواهد بود .

امشب بیاییم ، کمی در مورد خود فکر کنیم . اگر یک چشم و یا هر دوچشم را نمی داشتیم ، چگونه زندگی می کردیم . امشب بیاییم ، امتحان کنیم و ببینیم ، اگرفقط و فقط یک انگشت آنهم انگشت شست را نداشتم ، چگونه می توانستیم ، بنویسیم و یا دکمه پیراهن خود را ببندیم و هزاران هزار کار ما ابتر می ماند ، اصلاً امشب این مسئله را امتحان کنید ، انگشت شست خود را ببندید و شروع کنید ،به برداشتن چیزی از روی زمین ، آری غیر ممکن است .

پس این همه تکبّر ، گناه ، بی نمازی و ایستادگی در مقابل خداوند متعال یعنی چه ؟یک مقدار به خود بیآییم، تا کی غفلت و خود را به نادانی زدند . کی می خواهیم ،بفهمیم که خدایی هست و به غیر از انسانیت ، هویت بخشیدن  و پیشرفت ما چیزی نمی خواهد ، این همه عظمت و نعمت برای بنده و شما آفریده شده است . اگر از ما نماز ، دعا ، رعایت حلال و حرام و عدم ظلم به یکدیگر را می خواهد ، فقط برای تعالی و بالندگی ماست . پشت به خورشید کردن بدانیم ، هیچ ثمره ایی بجز تاریکی ندارد . همه زندگی صفری بیش نیست . پول ، خانه ، زن ، فرزند و حتی علم ؛ همه و همه صفر است و اگر قرار باشد این صفر ها معنی پیدا کند ، نیاز به عدد یک است ،یعنی خدا ؛ خدا ؛ خدا