برگرفته از دست نوشته های استاد حاجی امیری

اگر دریا را،دریا نامیدن،به خاطر سکوت آن نبوده، بلکه بخاطر امواج و تلاطم آن بوده است . 

اگر این امواج نا آرام نبود ، دیگر دریا این زیبایی را نداشت که ، امروز دارد ،بطوری که همه ما انسانها حاضریم فرسنگ ها راه را طی کنیم ،تا این زیبایی را ببینیم و دل به دریا بزنیم .

آری ؛ زندگی ما انسانها بمانند دریا زیباست و زیبایی آنهم بخاطر این پستی و بلندی های آن است . اگر مشکلات ، سختی ها ، گریه ها ، ناکامی ها ، بی پولی ها و ناامیدی ها نبود ، دیگر خنده ها ، آرامش ها ، پولدار شدن ها ، راحتی ها و لذائذ معنی پیدا نمی کرد ،درحالی که شیرینی زندگی به این مسائل می باشد، ولی متاسفانه بعضی ها به زندگی و دنیا با یک چشم و با عینک بدبینی نگاه می کنند و همیشه بجای دیدن زیبایی ها عادت کرده اند به غرزدن و گلایه کردن ،در حالی که اگر با هر دو چشم خود و بدون عینک دودی به زندگی نگاه می کردیم ، قطعاً می دیدیم که در تمام این گریه ها و خنده ها حکمت الهی وجود دارد .