برگرفته از دست نوشته های استاد حاج امیری
«وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکى‏ ‏»
(نجم/43)

« و هم اوست که می خنداند و می گریاند .»

گریه کردن در تمام سنین برای انسان مفید می باشد ، مخصوصاً در لحظاتی که انسان دچار صدمات روحی و روانی شده است .

لحظاتی که انسان ،کوهی از غم و غصه شده است ، در چنین حالتی اگر انسان خود را ازطریق گریه کردن تخلیه روحی نکند ،به سیستم اعصاب و روان انسان آسیب های جدی وارد می شود ،لذا خداوند متعال به حضرت موسی (ع) می فرماید :

ای موسی ؛ هرگاه بخواهم بنده ام را در دنیا عذاب نمایم ، لذت مناجات با خود و اشگ چشم را از او می گیرم .


 در روایتی از پیامبر اسلام (ص) آمده است که :

»من علامات الشقاء جمود العین و قسوة القلب و شدة الحرص فى طلب الرزق و الاصرارعلى الذنب «

از نشانه های بدبختی انسان خشکی چشم و سنگ دلی و حریص بودن در طلب روزی و اصرار بر گناه است .

" بحار:52/70"

لذا فلسفه وجودی گریه در خلقت انسان برای تخلیه و تصفیه روحی و تزکیه وی است و در اصطلاح روانشناسی به معنی کاتارسیس می باشد و کسانی که در این مسئله دچار اختلال می شوند ،در علم سایکولوژی بیمار به حساب می آیند و باید درمان شوند.گریه فشار ناشی از عقده‌های انباشته در درون انسان را می‌کاهد و درمان بسیاری از آلام و رنجهای درونی انسانهاست.در حقیقت اشک چشم، سوپاپ اطمینانی برای روح و جسم آدمی است که ،در شرایط بحرانی اندوه و یا شادمانی فراوان، موجب تعادل او می‌شود.