نظر حضرت عالی (حجت الاسلام و المسلمین حاجی امیری ) در مورد رابطه بین محبت و معرفت چیست ؟

رابطه محبت و معرفت؛ رابطه علت و معلول است . محبت معلول و معرفت علت است . شاید کسی بگوید ، که ما محبت را بطور فطری داریم و خداوند در درون ما قرار داده است . بله این سخن درست است امّا نکته این جاست ، که به چه کسی باید محبت کنیم . پیامبران نگفتند ، بپرستید،بلکه گفتند ، چه کسی را بپرستید . چون که محبت بدون شناخت موجب گمراهی است.محبت هر چیزی بدون معرفت به آن ،برای انسان نفعی ندارد ، چرا که انسان بی معرفت و ناآگاه مانند کسی است که ،در تاریکی در حال گام برداشتن است . چون جایی را به خوبی نمی بیند و نمی تواند تشخیص دهد ، یا به کندی راه می رود و یا اگر هم مقداری راه می رود ، دائماً به مانع و یا موانع برخورد می کند . لذا برای رسیدن به محبت واقعی باید تلاش کرد و لازمه محبت به خداوند متعال و پیامبر اعظم (صلی الله علیک) و اهل بیت (علیهم السلام ) معرفت می باشد. محبت بدون شناخت تحقق پیدا نمی کند .

به نظر بنده حقیر مقدمه محبت ، معرفت است . چرا که معرفت محبت می آورد ولی محبت معرفت نمی آورد . مگر می شود ، انسان بدون اینکه چیزی را بشناسد ، بدان محبت پیدا کند . برخلاف تصور برخی افراد که محبت را زمینه ساز معرفت می دانند . بنده این تفکر را قبول ندارم . لازمه معرفت محبت است ، نه لازمه محبت معرفت ؛ محبت یک حس قلبی است ، وقتی انسان چیزی را نمی شناسد ، چه حسی بدان دارد . تا انسان یک میوه ای را نچشد یا برایش تعریف نکنند ، چگونه بدان میل پیدا می کند . انسانی هم که معرفت ندارد ، چگونه علاقه برایش پدید می آید. با فرض آنکه بپذیریم ، این حرف درست باشد ،محبّ نادان بمانند رفاقت جاهل است ، می خواهد نفع برساند ، ولی به دلیل نادانی ضرر می رساند .1 

منبع :

1- حکمت38 نهج البلاغه